ΑΓΑΠΗ !!! - από την Ελεάνα Τσεσμελή

Η μελοποίηση του ποιήματος με τίτλο  "ΑΓΑΠΗ !!!", της Ελεάνας Τσεσμελή (στο οποίο απονομήθηκε το 3ο Βραβείο του Α' Πανελλήνιου Ποιητικού Διαγωνισμού "Καισάριος Δαπόντες") καθώς και η ερμηνεία του είναι από την ίδια την ποιήτρια.

 

Μουσική - Ποίηση - Ερμηνεία : Ελεάνα Τσεσμελή

Φλεγόμενος

του Αργύρη Γιουρούκη
(3o Βραβείο Α' Πανελλήνιου Ποιητικού Διαγωνισμού
"Καισάριος Δαπόντες")

Στο μεγάλο ταξίδι της ζωής προχωράω
στις συμβάσεις, στα πρέπει, στο πολύ δε χωράω.
Στα ψηλά που κοιτάζω, ουρανό πια δε βλέπω,
τον γκρεμό προσπερνάω και στην έρημο τρέχω.

Βλέπω γύρω συντρίμμια και ανθρώπους να κλαίνε,
μου μιλάνε για πόνο, μα δε νιώθω τι λένε.
Ένα φως μέσ’ στο βάθος, σβήνει ανάβει στο φάρο,
δώσ’ μου ένα σημάδι, για να ‘ρθώ να σε πάρω.

Μια σου λέξη μικρή, έστω σαν ηλιαχτίδα
την καρδιά μου φωτίζει και της δίνει ελπίδα.
Σα νερό κι οξυγόνο, μέσ’ στο αίμα μου τρέχεις
κωδικούς και κλειδιά, όλα συ τα κατέχεις.

Κι όταν φύγεις μακριά, έξω απ’ το μυαλό μου
θα γκρεμίσεις, θα χάσω τα όρια του κόσμου.
Πάλι μόνος θα μείνω και θα ψάχνω το λάθος,
σα χαμένος, σαν άδειος, σαν καιόμενη βάτος.

(Λάρισα)

ΠΩΣ...

της Ανθής Παραλήκα
(3o Βραβείο Α' Πανελλήνιου Ποιητικού Διαγωνισμού
"Καισάριος Δαπόντες")

Πώς να φορέσω πένθιμα στην ομορφιά
τ' Απρίλη
για να μπορέσω –μια φορά– το φως του
ν' αρνηθώ…
Κι αν θα σκορπήσω μ' αστραπές το χρυσαφένιο
δείλι
μάτια δειλά τα μάτια σου σε κόσμο
μυστικό.

Σεργιάνησα τη λύπη μου σ' απέραντη
σαγήνη
την όψη σου κυνήγησα σε πρόσωπα
σωρό…
Κι αν θα γεμίσω πυρκαγιές της νύχτας
το ποτήρι
μάτια φωτιά τα μάτια σου σε δρόμο
σκοτεινό.

Πώς να φιλήσω –μια στιγμή– τα χείλη
του Χειμώνα
για να μπορώ, χωρίς σκοπό, στο κρύο
να χαθώ…
Άχρωμο ρούχο η ζωή στης γης
τον κυκεώνα
μάτια υγρά τα μάτια σου στου νου μου
το βυθό.

Ζωγράφισα τα λόγια σου στου γιασεμιού
το χρώμα
και διάλεξα για φόρεμα, εβένους
να ντυθώ.
Στεγνό το στόμα και πικρό το δάκρυ
του κυκλώνα
χλωμή στα μάτια σου η αυγή, χλωμό
το δειλινό… 

(Ηράκλειο Κρήτης)

ποίημα χωρίς τίτλο (Άλαλα λόγια...)

του Ιωάννη Μαλτέζου
(3o Βραβείο Α' Πανελλήνιου Ποιητικού Διαγωνισμού
"Καισάριος Δαπόντες")

Άλαλα λόγια ψέλλισαν, οι άνεμοι κι οι ίσκιοι
κι η πίσω της Πανσέληνου, απόκρυφη πλευρά της,
εκείνην π’ Ήλιου φώτισμα, ποτέ της δεν την βρίσκει
και σέρνει τα μυστήρια, των άστρων στην φορά της

και το βαθύ του πέλαγους, γαλάζιο των κυμάτων,
μαζί με τις χρυσόπνοες, ακτίνες με το φως τους,
στα μάτια που λαμπύριζε, αρχαίων αγαλμάτων,
θαρρείς και μες το μάρμαρο, κτυπούσε ο παλμός τους

κι αυτά τα λόγια σμίγανε μ’ ανάσες που παλλόταν
σε σκορπισμένα μάρμαρα κι ερημικά ξωκλήσια
και σε ναούς Ρωμαίικους, π’ ακόμα ορθωνόταν,
σε χώματ’ αλησμόνητα, στου Γένους την Οδύσσεια

και γένναγαν την πρόκληση και την Αγία φλόγα
ενός ονείρου που ‘χαμε από πολλού ξεχάσει
Θείου κι αρχαίου Έρωτα που πρόσφερε την ρόγα
απ’ τον μαστό που έπρεπε το Γένος να θηλάσει

και ήταν οι αγώνες του κι η πίστη Στον Χριστό του
κι η δύναμη της τρέλας του για την Ελευθερία
παρά με πλούτη ανήθικα, δούλος στον εαυτό του
και σ’ άλλους ξένους άρχοντες με δίχως Ιστορία…..

(Αλεξανδρούπολη, 09.01΄35΄΄ 4/4/2012)

ΑΝΑΤΟΜΙΑ Τ’ ΟΥΡΑΝΟΥ

του Θεόδωρου Σαντά
(3o Βραβείο Α' Πανελλήνιου Ποιητικού Διαγωνισμού
"Καισάριος Δαπόντες")

Δε θα μιλήσω για Σιβυλλικούς χρησμούς
της Βασίλισσας του Σαβά
για την ιαματική τη δική σου θα μιλήσω
για των ματιών σου τη θάλασσα
και τ’ όνειρο που γεννιέται από σένα
και το οικειοποιείται η ποίηση.

Ποιος θα μου το’ λεγε, ότι οι θεές της Σοφίας
θα εξακόντιζαν τη σκέψη στο άπειρο
να στοχάζομαι ελεύθερα.
Ποιος θα μου το’ λεγε ότι το κύτταρο των βοτάνων
θα επιτύγχανε την αιμοκάθαρση των απελπισμένων.

Κι είναι ένα «δώρο Θεού»
να μπορώ να οδηγώ το άρμα
της ποίησης με το γέλιο της μάνας μου.!
Κι είναι μια δεύτερη αλήθεια
ότι ποτέ μου, «δεν εκόμισα γλαύκα εις Αθήνας»
να θαμπώσω το αθώο το βλέμμα.

Τον ταπεινό μου το στίχο
στα πλάγια της Οίτης μ’ αγάπη τον μπόλιασα
και στη γύμνια της Όθρυς
σαν Δευκαλίωνας τις πέτρες μου πέταξα
ν’ αλαφρώσω την κιβωτό της ψυχής.

Κι είναι αλήθεια ότι ο στίχος της ποίησης
είναι μια ανατομία τ’ Ουρανού
στα παρτέρια της γης
να μπορώ να υπάρχω μια εδώ
και μια πέρα απ’ το σύννεφο
έτσι σαν φτερό που ζυγίζει ένα τίποτα
να σου λέω την καλημέρα της Άνοιξης.

Κι αν εσύ είσαι η αγαπημένη
του Ολύμπιου Θεού
εμείς στη δικιά μας αράχνη
θα πλέξουμε τα ποιήματα της καρδιάς
την ώρα που γιορτάζουν
δυο όμορφα μάτια
τη γενέθλια ώρα τους!

(Θεσσαλονίκη 13.03.2012
Αφιερωμένο από τον ποιητή στην ιατρό του, Αθηνά Μαργατίνα, για τα γενέθλιά της)

Ένα καράβι

του Αντώνη Πυροβολάκη
(3o Βραβείο Α' Πανελλήνιου Ποιητικού Διαγωνισμού
"Καισάριος Δαπόντες")

Ένα καράβι περιμένει να σαλπάρει για το έρεβος.
Τι να 'ναι άραγε η ζωή;
Ένα κάλπικο διαμάντι που αιχμαλωτίζει ηλιαχτίδες.
Η συνωμοσία μιας ανάσας κι ενός κεραυνού.
Νύχτα που διασπείρει άστρα ψεύδη.
Καταλαβαίνεις μικρέ μου πρίγκιπα, καταλαβαίνεις;

Τα όνειρα διόδια στον αυτοκινητόδρομο της λήθης.
Ένα φευγαλέο σκηνικό από χρώμα και αλατισμένα ματοτσίνορα.
Ένα τραγούδι κωφαλάλων είναι η μεγάλη λύπη.
Υπήρξαμε άραγε ποτέ εδώ ή ήμασταν παραίσθηση του χάους;
Μονάχα οι αγέννητοι μπορούν να ψιθυρίζουν ένα όχι.
Μονάχα οι νεκροί μπορούν να αρνηθούν το ναι.
Καθένας παίρνει το λαχνό του στη λαχειοφόρο αγορά του πόνου.
Κι εμείς σκιές, φοβέρες του φωτός, που ανατινάζονται τα μεσημέρια στην ανυπαρξία.
Καταλαβαίνεις τι μοιρολογεί το ανοιξιάτικο αγέρι στις γαζίες;

Μία μεγάλη αγάπη που τελειώνει είναι η ζωή.
Για αυτό τα δειλινά ποτέ δε μαρτυρούν τον ύστατο τους πόθο.
Ματώνουν τις ματιές κι ύστερα χάνονται στο πουθενά.
Θαλασσοπούλια που κουτσαίνουν στους κάβους του νόστου θεού.
Έχω ένα μπουκαλάκι ίλιγγο στην τσέπη κι ένα σκοτάδι στο μυαλό.
Δοκίμασε με. 
Μυρίζω φύκια κι ουρανό.

(Χανιά)

ΑΓΑΠΗ !!!

της Ελεάνας Τσεσμελή
(3o Βραβείο Α' Πανελλήνιου Ποιητικού Διαγωνισμού
"Καισάριος Δαπόντες")

Είμαι το δάκρυ στα μάτια των γερόντων!
Κρυφό χαμόγελο στα χείλη των παιδιών!
Δρόμος που χάνεται στο φως των οριζόντων!
Κι αθανασία των ανθρώπινων ψυχών!

Είμαι το γιατρικό των πιο μεγάλων πόνων!
Είμαι το βάλσαμο της πιο βαθιάς πληγής!
Ο καλπασμός είμαι στο διάβα των αιώνων!
Διάφανη στάλα καλοκαιρινής βροχής!

Στις παιδικές φωνές πνοή είμαι των αγγέλων!
Ανασεμιά της ταξιδεύτρας μουσικής!
Είμ' η βαθιά σιωπή στα πιο μεγάλα θέλω
και απουσία κάθε στιγμής μοναχικής!

Είμαι ο σπόρος που ξυπνά κάτω απ' το χώμα!
Άνεμος είμαι σε σημαία κυμματιστή!
Είμαι υγρό φιλί σε διψασμένο στόμα!
Καρδιά στα στήθη αληθινού πολεμιστή!

Είμαι χειμάρου ορμή που πίσω δε γυρίζει!
Άγριο κύμα που ακράτητο χυμά!
Λεύτερο βήμα που κανένας δεν ορίζει!
Παντοτινή πατρίδα που ήρωες τιμά!

(Πέραμα)

Γυναίκα

της Νόπης Χατζηιγνατιάδου
(3o Βραβείο Α' Πανελλήνιου Ποιητικού Διαγωνισμού
"Καισάριος Δαπόντες")

Γυναίκα, το αίμα της μήτρας που σε γέννησε
ενυδάτωσε τις χωμάτινες σχισμές του κόσμου

Γυναίκα, το γυάλινο παιχνίδι σου
μάτωσε τις νύχτες των ονείρων σου

Γυναίκα, η γλώσσα του έρωτα επάνω στο κορμί σου
τραυμάτισε τα φιλήδονα σημεία σου

Γυναίκα, ο άντρας που σε αγάπησε δεν σε αγάπησε ποτέ
σε αφιλόξενες αγορές πουλάει το αίσθημά σου

Γυναίκα, θρηνείς τα παιδιά που γέννησες
στον σχιζοφρενή ανάπηρο κόσμο

Γυναίκα, το θλιμμένο χαμόγελό σου
ένα ακόμη διφορούμενο δρώμενο

Γυναίκα, ο θάνατος δεν είναι η λύτρωσή σου

(Δράμα)