Φλεγόμενος

του Αργύρη Γιουρούκη
(3o Βραβείο Α' Πανελλήνιου Ποιητικού Διαγωνισμού
"Καισάριος Δαπόντες")

Στο μεγάλο ταξίδι της ζωής προχωράω
στις συμβάσεις, στα πρέπει, στο πολύ δε χωράω.
Στα ψηλά που κοιτάζω, ουρανό πια δε βλέπω,
τον γκρεμό προσπερνάω και στην έρημο τρέχω.

Βλέπω γύρω συντρίμμια και ανθρώπους να κλαίνε,
μου μιλάνε για πόνο, μα δε νιώθω τι λένε.
Ένα φως μέσ’ στο βάθος, σβήνει ανάβει στο φάρο,
δώσ’ μου ένα σημάδι, για να ‘ρθώ να σε πάρω.

Μια σου λέξη μικρή, έστω σαν ηλιαχτίδα
την καρδιά μου φωτίζει και της δίνει ελπίδα.
Σα νερό κι οξυγόνο, μέσ’ στο αίμα μου τρέχεις
κωδικούς και κλειδιά, όλα συ τα κατέχεις.

Κι όταν φύγεις μακριά, έξω απ’ το μυαλό μου
θα γκρεμίσεις, θα χάσω τα όρια του κόσμου.
Πάλι μόνος θα μείνω και θα ψάχνω το λάθος,
σα χαμένος, σαν άδειος, σαν καιόμενη βάτος.

(Λάρισα)

ΠΩΣ...

της Ανθής Παραλήκα
(3o Βραβείο Α' Πανελλήνιου Ποιητικού Διαγωνισμού
"Καισάριος Δαπόντες")

Πώς να φορέσω πένθιμα στην ομορφιά
τ' Απρίλη
για να μπορέσω –μια φορά– το φως του
ν' αρνηθώ…
Κι αν θα σκορπήσω μ' αστραπές το χρυσαφένιο
δείλι
μάτια δειλά τα μάτια σου σε κόσμο
μυστικό.

Σεργιάνησα τη λύπη μου σ' απέραντη
σαγήνη
την όψη σου κυνήγησα σε πρόσωπα
σωρό…
Κι αν θα γεμίσω πυρκαγιές της νύχτας
το ποτήρι
μάτια φωτιά τα μάτια σου σε δρόμο
σκοτεινό.

Πώς να φιλήσω –μια στιγμή– τα χείλη
του Χειμώνα
για να μπορώ, χωρίς σκοπό, στο κρύο
να χαθώ…
Άχρωμο ρούχο η ζωή στης γης
τον κυκεώνα
μάτια υγρά τα μάτια σου στου νου μου
το βυθό.

Ζωγράφισα τα λόγια σου στου γιασεμιού
το χρώμα
και διάλεξα για φόρεμα, εβένους
να ντυθώ.
Στεγνό το στόμα και πικρό το δάκρυ
του κυκλώνα
χλωμή στα μάτια σου η αυγή, χλωμό
το δειλινό… 

(Ηράκλειο Κρήτης)

ποίημα χωρίς τίτλο (Άλαλα λόγια...)

του Ιωάννη Μαλτέζου
(3o Βραβείο Α' Πανελλήνιου Ποιητικού Διαγωνισμού
"Καισάριος Δαπόντες")

Άλαλα λόγια ψέλλισαν, οι άνεμοι κι οι ίσκιοι
κι η πίσω της Πανσέληνου, απόκρυφη πλευρά της,
εκείνην π’ Ήλιου φώτισμα, ποτέ της δεν την βρίσκει
και σέρνει τα μυστήρια, των άστρων στην φορά της

και το βαθύ του πέλαγους, γαλάζιο των κυμάτων,
μαζί με τις χρυσόπνοες, ακτίνες με το φως τους,
στα μάτια που λαμπύριζε, αρχαίων αγαλμάτων,
θαρρείς και μες το μάρμαρο, κτυπούσε ο παλμός τους

κι αυτά τα λόγια σμίγανε μ’ ανάσες που παλλόταν
σε σκορπισμένα μάρμαρα κι ερημικά ξωκλήσια
και σε ναούς Ρωμαίικους, π’ ακόμα ορθωνόταν,
σε χώματ’ αλησμόνητα, στου Γένους την Οδύσσεια

και γένναγαν την πρόκληση και την Αγία φλόγα
ενός ονείρου που ‘χαμε από πολλού ξεχάσει
Θείου κι αρχαίου Έρωτα που πρόσφερε την ρόγα
απ’ τον μαστό που έπρεπε το Γένος να θηλάσει

και ήταν οι αγώνες του κι η πίστη Στον Χριστό του
κι η δύναμη της τρέλας του για την Ελευθερία
παρά με πλούτη ανήθικα, δούλος στον εαυτό του
και σ’ άλλους ξένους άρχοντες με δίχως Ιστορία…..

(Αλεξανδρούπολη, 09.01΄35΄΄ 4/4/2012)

Εσωμεταμόρφωση

του Νικoλάου Πελεκανάκη
(Έπαινος Α' Πανελλήνιου Ποιητικού Διαγωνισμού
"Καισάριος Δαπόντες")

Κοίτα το τζάμι που ξανά σε καθρεφτίζει,
σπάσε την όψη που σε μάτωσε και καις,
βρες τη διέξοδο σ’ ό,τι σε φυλακίζει,
ζήτα τα όνειρα που έκλεισες στο χτες.

Βγες απ’ της άρνησης τη γη που σε λυγίζει,
που δεν εκπλήρωσε ποτέ τα όνειρά σου.
Θα ’ρθεί η ζωή εξηγήσεις να ζητήσει.
Τι κέρδισες, τι έχασες εσύ. Στοχάσου.

Κόψε συνδέσμους που σε δένουν με το χθες,
χωρίς αξίες στο κυνήγι των ανέμων.
Ψάξε να βρεις τις πιο καλές επιλογές,
να μη χαθείς μέσα στις δίνες περασμένων.

Πάψε τις πράξεις που θαρρείς σ’ ελευθερώνουν
κ’ ύστερα βλέπεις τις συνέπειες αλυσίδες
που σου δεσμεύουνε το μέλλον, το σκοτώνουν,
γιατί σου κρύψανε πληγές που δεν τις είδες.

Ράνε με δάκρυ τους ογκόλιθους του πόνου,
δώσε φτερούγες στης καρδιάς την προσευχή
και με το θέλω σου, ισχύος μεγατόνου
θα αναβλύσει απ’ το δάκρυ η ζωή.

Κοίτα με θάρρος κατάματα εσένα
και μη δειλιάσεις μπρος σε τύψεις, ενοχές
και αν τα στήθια σου ματώσουν πληγιασμένα,
κοίτα το αύριο και νίκησε το χθες.

Το βλέμμα ύψωσε καρδιά να βρεις το θάρρος,
ένα κερί ο ουρανός έχει ανάψει,
έχει τη δύναμη να λιώσει όλο το βάρος,
μία ανάσταση βαθιά σου να σταλάξει.

Κι όταν θα βρεις το έσω πρόσωπο που πρέπει
και αντικρίσεις τον καθρέφτη σου ξανά,
μοιάσε σ’ εκείνον που μονάχα ψηλά βλέπει
κι αρνείται μες στα λασπονέρια να βουτά.

(1/8/2012 Αγία Παρασκευή, Αθήνα)

Ο ΚΑΘΡΕΦΤΗΣ

του Σπυρίδωνα Σιάμου
(2o Βραβείο Α' Πανελλήνιου Ποιητικού Διαγωνισμού
"Καισάριος Δαπόντες")

Στου ποιητή το πέτρινο,
στο πατρικό του σπίτι,
εφτά σκαλιά σαν ανεβείς, εκεί θα δεις καθρέφτη.
Αυτός δε δείχνει πρόσωπα, αυτός δε δείχνει φάτσες.
Δείχνει μορφές και χρώματα, δαιμόνων, μα και ζώων,
μπορεί και θάλασσες βαθιές, φωτιές και παραζάλη ˙
δείχνει αυτό που ’ν η ψυχή εκείνου που κοιτάζει.

Έφταναν σπίτι του πολλοί με δώρα και πεσκέσια,
αγρότες, άρχοντες σωρός, γυναίκες, καλλιτέχνες.
Και τους προσφέρονταν καφές, συζήτηση και πνεύμα.
Μα όταν στα ενδότερα να μπουν επιθυμούσαν 
στην πόρτα δεξιά εκεί,
άξαφνα, ο καθρέφτης.

Έκπληξη τρόμος, ταραχή σαν έβλεπαν στο τζάμι
τέρατα φοβερά, οχιές, σκοτάδια κι ερινύες.
Παίρναν τον δρόμο της φυγής και δεν ξαναγυρίζαν
κι αυτόν τον κύρη του γυαλιού για μάγο τον νομίζαν.
Κείνος λυπότανε πολύ γιατί ’θελε τους φίλους
μα μόνος έμενε χωρίς να ξέρει την αιτία ˙
αφού όταν κοιτάζονταν ο ίδιος στον καθρέφτη,
έβλεπε ηλιοστέφανα, Χριστό και περιστέρια.

Ένα πρωί κάτι παιδιά, που ξέραν τι συμβαίνει
μ’ αντάλλαγμα μια ζωγραφιά, τι φταίει θα του λέγαν.
Χαίρονταν σαν τον κοίταζαν να φτιάχνει δύο ψάρια
με χρώμα ωραίο χρυσαφί, το ένα δίπλα στ’ άλλο.
Κι ύστερα άνδρα δυνατό, πάνω στο πιο μεγάλο.
Κράτησαν την υπόσχεση, του εξήγησαν πως έχει,
λόγο καλό και συμβουλή γι’ αντάλλαγμα του δώσαν.
Να ρίχνει στον καθρέφτη του ένα λευκό σεντόνι,
όταν γυναίκα όμορφη και ποθητή ζυγώνει.

(Μεσσηνία)

"ΖΩ..."

της Χρυσούλας Λουλοπούλου
(2o Βραβείο Α' Πανελλήνιου Ποιητικού Διαγωνισμού
"Καισάριος Δαπόντες")

Ο καλός μου εαυτός σκότωσε
τον κακό μέσα μου
και χρόνια τώρα ζω ευνουχισμένος,
υπόδειγμα ηθικής,
μέσα σε μια κόλαση απωθημένων,
τρισάθλιος θεματοφύλακας των "πρέπει"
εγώ, ο γραφικός δυνατός - αδύναμος,
ζω σ' ένα νεκροταφείο επιθυμιών,
που τα κουφάρια τους με στοιχειώνουν
αν τολμήσω να κλείσω τα ταλαίπωρα μάτια μου τις νύχτες,
ζω βλέποντας με φρίκη τους σταυρούς
που πάνω τους κάρφωσα τις αντιστάσεις μου
με τα ίδια μου τα αφελή χέρια,
ζω αντικρίζοντας τον ήλιο θαμπά
μέσα απ' τις γάζες των αποστειρωμένων μου συμπεριφορών,
ζω μισώντας εμένα, τον ανάξιο μονομάχο του εγώ μου,
αναπνέοντας τη βρώμα απ' το θειάφι που έριξα στην ψυχή μου
για να σκοτωθούν όλα τα ζιζάνια εντός μου,
ζω, θλιβερός γυρίνος που κολυμπά με μόχθο ανυπόφορο,
σε ένα λάκκο από "μάλιστα!" που με καταπίνει,
ζω σαν καλός άνθρωπος,
χωρίς να κινώ υποψίες για την αυτοδικία που ετοιμάζω,
ζω καταστρώνοντας νυχθημερόν σχέδια
για την τιμωρία και τον εγκλεισμό του δολοφόνου...

(Καρδίτσα)

ΑΝΑΤΟΜΙΑ Τ’ ΟΥΡΑΝΟΥ

του Θεόδωρου Σαντά
(3o Βραβείο Α' Πανελλήνιου Ποιητικού Διαγωνισμού
"Καισάριος Δαπόντες")

Δε θα μιλήσω για Σιβυλλικούς χρησμούς
της Βασίλισσας του Σαβά
για την ιαματική τη δική σου θα μιλήσω
για των ματιών σου τη θάλασσα
και τ’ όνειρο που γεννιέται από σένα
και το οικειοποιείται η ποίηση.

Ποιος θα μου το’ λεγε, ότι οι θεές της Σοφίας
θα εξακόντιζαν τη σκέψη στο άπειρο
να στοχάζομαι ελεύθερα.
Ποιος θα μου το’ λεγε ότι το κύτταρο των βοτάνων
θα επιτύγχανε την αιμοκάθαρση των απελπισμένων.

Κι είναι ένα «δώρο Θεού»
να μπορώ να οδηγώ το άρμα
της ποίησης με το γέλιο της μάνας μου.!
Κι είναι μια δεύτερη αλήθεια
ότι ποτέ μου, «δεν εκόμισα γλαύκα εις Αθήνας»
να θαμπώσω το αθώο το βλέμμα.

Τον ταπεινό μου το στίχο
στα πλάγια της Οίτης μ’ αγάπη τον μπόλιασα
και στη γύμνια της Όθρυς
σαν Δευκαλίωνας τις πέτρες μου πέταξα
ν’ αλαφρώσω την κιβωτό της ψυχής.

Κι είναι αλήθεια ότι ο στίχος της ποίησης
είναι μια ανατομία τ’ Ουρανού
στα παρτέρια της γης
να μπορώ να υπάρχω μια εδώ
και μια πέρα απ’ το σύννεφο
έτσι σαν φτερό που ζυγίζει ένα τίποτα
να σου λέω την καλημέρα της Άνοιξης.

Κι αν εσύ είσαι η αγαπημένη
του Ολύμπιου Θεού
εμείς στη δικιά μας αράχνη
θα πλέξουμε τα ποιήματα της καρδιάς
την ώρα που γιορτάζουν
δυο όμορφα μάτια
τη γενέθλια ώρα τους!

(Θεσσαλονίκη 13.03.2012
Αφιερωμένο από τον ποιητή στην ιατρό του, Αθηνά Μαργατίνα, για τα γενέθλιά της)

Λυκόφως

του Αντώνη Πυροβολάκη
(1o Βραβείο Α' Πανελλήνιου Ποιητικού Διαγωνισμού
"Καισάριος Δαπόντες")

Μέσα απʼ τις τρίλιες του λυκόφωτος της αύρας οι ηδονοβλεψίες,
ανέμισαν στο σπίτι κόκκινους θανάτους, το πλατάγισμα της γλώσσας μιας νύχτας που ερχόταν.
Μάταια δυο χιονάτα ρόδα προσπάθησαν να σκαρφαλώσουν στις τελευταίες ηλιαχτίδες
δυο ακόμα αυταπάτες ομορφιάς στη στατιστική του ξεγραμμένου,
μικροί ανιδιοτελείς θάνατοι, δυο άσπιλα λευκά φιλιά στα μάγουλα του δειλινού.

Τα παιδικά γέλια ξυπνήσανε το δρόμο, φίδι που σύρθηκε στʼ ανήλιαγα στενά
κι ένα φωτιστικό σαν τον Ιούδα κρεμασμένο θα πρόδιδε την σκοτεινιά κι απόψε.

Νυχτώνει και το δωμάτιο πρέπει να συγυριστεί
σε λίγο θα με επισκεφτεί ο ρόγχος των χρωμάτων.
Τα ερέβη που καραδοκούν στις σκιερές γωνίες
μου υποσχέθηκαν να κάνουν ήσυχα τη δουλειά τους σαν αρχίσει να εκπνέει το γαλάζιο
και τα στοιχειά των λάκκων πάντα είναι συνεπή.

Χάθηκες στη βουή, κάτω από τα γλυφά κρυφοκοιτάγματα των σωρειτών
αγέρας έγινες ένα θρασύδειλο μελτέμι
κι εγώ απόμεινα εκεί μπροστά στα περιπολικά να αναρωτιέμαι
του νόμου ποια παράβαση θα χρειαστεί
για να με φυλακίσουν στο υδάτινο κελί μιας βρόχινης σταγόνας.

Απόψε μου τελειώσανε τα χάπια που σε στέλνουν στα λαγούμια του λήθαργου.
Απόψε οι χίμαιρες του ύπνου κακιωμένες
κάτω από το βλέμμα της ξαγρύπνιας θα λουφάξουν.

Μελάνι έγινα, μια πληγή από σκοτάδι πάνω σε τούτο το ανάλγητο λευκό
κι εσύ μια μεθυσμένη Ιουλιέτα να μου μιλάς για τις αγάπες των τροπικών
τις σαρκοβόρες ορχιδέες του αρχιπελάγους δυτικά του Ινδικού.

Φωνάξτε μου τη χαραυγή.
Με ένα ήλιο αναπτήρα του αέναου, το τσιγάρο μου να ανάψει,
οι στάχτες μίας νιότης που την τράβαγαν απʼ τα μαλλιά τα χάη
του απείρου να γκριζάρουν τους κροτάφους.
Κι εγώ από φράουλες κι αψέντι πεθαμένος να μυρίζω μιας γαρδένιας μαρασμούς.
Όπως παλιά.

Ζωή σαν πυροτέχνημα.
Ζωή σαν γερασμένο αηδόνι.
Στη λεωφόρο με τα αστέρια και τα ρημαγμένα όνειρα.

(Χανιά)

Ένα καράβι

του Αντώνη Πυροβολάκη
(3o Βραβείο Α' Πανελλήνιου Ποιητικού Διαγωνισμού
"Καισάριος Δαπόντες")

Ένα καράβι περιμένει να σαλπάρει για το έρεβος.
Τι να 'ναι άραγε η ζωή;
Ένα κάλπικο διαμάντι που αιχμαλωτίζει ηλιαχτίδες.
Η συνωμοσία μιας ανάσας κι ενός κεραυνού.
Νύχτα που διασπείρει άστρα ψεύδη.
Καταλαβαίνεις μικρέ μου πρίγκιπα, καταλαβαίνεις;

Τα όνειρα διόδια στον αυτοκινητόδρομο της λήθης.
Ένα φευγαλέο σκηνικό από χρώμα και αλατισμένα ματοτσίνορα.
Ένα τραγούδι κωφαλάλων είναι η μεγάλη λύπη.
Υπήρξαμε άραγε ποτέ εδώ ή ήμασταν παραίσθηση του χάους;
Μονάχα οι αγέννητοι μπορούν να ψιθυρίζουν ένα όχι.
Μονάχα οι νεκροί μπορούν να αρνηθούν το ναι.
Καθένας παίρνει το λαχνό του στη λαχειοφόρο αγορά του πόνου.
Κι εμείς σκιές, φοβέρες του φωτός, που ανατινάζονται τα μεσημέρια στην ανυπαρξία.
Καταλαβαίνεις τι μοιρολογεί το ανοιξιάτικο αγέρι στις γαζίες;

Μία μεγάλη αγάπη που τελειώνει είναι η ζωή.
Για αυτό τα δειλινά ποτέ δε μαρτυρούν τον ύστατο τους πόθο.
Ματώνουν τις ματιές κι ύστερα χάνονται στο πουθενά.
Θαλασσοπούλια που κουτσαίνουν στους κάβους του νόστου θεού.
Έχω ένα μπουκαλάκι ίλιγγο στην τσέπη κι ένα σκοτάδι στο μυαλό.
Δοκίμασε με. 
Μυρίζω φύκια κι ουρανό.

(Χανιά)

Μυστικό

του Θωμά Μακρή
(Έπαινος Α' Πανελλήνιου Ποιητικού Διαγωνισμού
"Καισάριος Δαπόντες")

Αυτό που τρέμω να σου πω
και μου κολλάει στα χείλη
το 'σκασα σε μια μέλισσα
σ' ανθό από τριφύλλι
...Όμως ξεχάστηκε αυτή
πιάνει το κάνει μέλι

Σ' οξόβεργα πιάνω πουλί
τότες που κοπαδιάζουν
χτενίζουν τα φτεράκια τους
για το νοτιά 'τοιμάζουν
...Στ' αυτί του βάζω ψίθυρο
και το 'κανε τραγούδι

Τ' ανέμου το 'μπιστεύτηκα
που στρίβει απ' τ' ακρωτήρι
στα φουσκωμένα τα πανιά γέρικου τρεχαντήρι
νάρθει τα ξημερώματα που η γειτονιά κοιμάται
...Το νυχτικό σου χάδεψε
και τόκανε ξαγρύπνια.

(Γλώσσα Σκοπέλου)

ΜΕΣΟΒΔΟΜΑΔΟ ΠΟΥ ΚΛΑΙΕΙ

της Κωνσταντίνας Ράπτη
(1o Βραβείο Α' Πανελλήνιου Ποιητικού Διαγωνισμού
"Καισάριος Δαπόντες")

Με κυνηγάει βάναυσα το χθες…

Πρωί Δευτέρας σκίζω τα γραμμένα…

Μα απόμειναν σαν λόγχες οι ενοχές…

Ξοπίσω μου να τρέχουν δίχως φρένα…

Αφήνω τις ανάσες μου στο φως…

Η Τρίτη θα με βρει αποκομμένη…

Το σώμα μου στα βράχια ναυαγός…

Και η ψυχή μου ανήλεα λαβωμένη…

Καράβι στη στεριά να ξεστρατώ…

Τέταρτη μεσοβδόμαδο που κλαίει…

Τ’ ολόκληρο που πούλησες μισό…

Και τ’ άλλο του μισό να παραπαίει…

Η Πέμπτη θα με βρει σ’ άδεια σκηνή…

Και η Παρασκευή σε λάθος πλάνο…

Το Σάββατο σταλάζει από χολή…

Φεγγάρια που μου έταξαν τα χάνω…

Σαν άνοιξης λουλούδια θα ντυθώ…

Και Κυριακή θα βγω στο ακρογιάλι…

Από τις στάχτες μου θα γεννηθώ…

Και θ’ αγαπήσω τη ζωή και πάλι…

(Ωρωπός)

ΓΗ ΚΙ ΟΥΡΑΝΟΣ

της Κωνσταντίνας Ράπτη
(1o Βραβείο Α' Πανελλήνιου Ποιητικού Διαγωνισμού
"Καισάριος Δαπόντες")

Σε μια κλωστή φθαρμένη από το χρόνο…
Κρέμασα πλουμιστά στολίδια να χει χρώμα…
Για να αντέξει η ψυχή το οξυγόνο…
Χρειάζεται ν’ απέχει απ’ το σώμα…

Κι άγγιξα τις σκουριές στα όνειρά μου…
Κι απόθεσα λουλούδια για ν’ ανθίζουν…
Στο αύριο που παν τα βήματα μου….
Φεγγάρι κι ουρανό να αντικρίζουν…

Ξεφύλλισα τις κίτρινες σελίδες…
Βιβλίου που δεν πρόλαβα να γράψω…
Μα πόνεσαν στα δάχτυλα οι ακίδες…
Φωτιά οι θύμησες μου για να κάψω…

Του κόσμου μου τα λάθος ειπωμένα…
Θα υφάνω με το κίτρινο του μίσους…
Να πω με δύο χείλη ματωμένα…
Τ’ ανείπωτα του οργισμένου πλήθους…

Να πάρω ότι έμεινε ατόφιο…
Πυξίδα να το κάνω για καλό μου…
Να το φυλάξω στο ζεστό μου κόρφο…
Ανάσα να γενεί στον πηγαιμό μου…

Μην κλαις πουλί της νιότης μου μοιραίο…
Οι πύλες παραδείσου είναι σιμά σου…
Με της ψυχής τη φλόγα μου θα καίω…
Αυτά που πλήγωσαν τα βήματα σου…

Με μύρια ροδοπέταλα θα στρώσω…
Το μονοπάτι σου για να περάσεις…
Κι ένα πρωί μ’ αιτία θα ενώσω…
Γη κι ουρανό αιώνια να φωλιάσεις….

(Ωρωπός)

ΑΓΑΠΗ !!!

της Ελεάνας Τσεσμελή
(3o Βραβείο Α' Πανελλήνιου Ποιητικού Διαγωνισμού
"Καισάριος Δαπόντες")

Είμαι το δάκρυ στα μάτια των γερόντων!
Κρυφό χαμόγελο στα χείλη των παιδιών!
Δρόμος που χάνεται στο φως των οριζόντων!
Κι αθανασία των ανθρώπινων ψυχών!

Είμαι το γιατρικό των πιο μεγάλων πόνων!
Είμαι το βάλσαμο της πιο βαθιάς πληγής!
Ο καλπασμός είμαι στο διάβα των αιώνων!
Διάφανη στάλα καλοκαιρινής βροχής!

Στις παιδικές φωνές πνοή είμαι των αγγέλων!
Ανασεμιά της ταξιδεύτρας μουσικής!
Είμ' η βαθιά σιωπή στα πιο μεγάλα θέλω
και απουσία κάθε στιγμής μοναχικής!

Είμαι ο σπόρος που ξυπνά κάτω απ' το χώμα!
Άνεμος είμαι σε σημαία κυμματιστή!
Είμαι υγρό φιλί σε διψασμένο στόμα!
Καρδιά στα στήθη αληθινού πολεμιστή!

Είμαι χειμάρου ορμή που πίσω δε γυρίζει!
Άγριο κύμα που ακράτητο χυμά!
Λεύτερο βήμα που κανένας δεν ορίζει!
Παντοτινή πατρίδα που ήρωες τιμά!

(Πέραμα)

ΑΝΕΚΠΛΗΡΩΤΟ ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΑ ΑΣΤΕΡΙΑ! …

της Δήμητρας Τσεπεντζή
('Επαινος Α' Πανελλήνιου Ποιητικού Διαγωνισμού
"Καισάριος Δαπόντες")

Όπως ήρθες έτσι εχάθης, αλήθεια υπήρξες, υπάρχεις;
Δεν ήσουν δικός μου, ήμουν δικιά σου
Έφυγες -τόσο αναπάντεχα! -έτρεξα κοντά σου
τ’ αστέρι μου ακολουθώντας -σίγουρη συντροφιά!

Μου λείπεις -πότε πρόλαβα να σε συνηθίσω;
Η συνάντηση των δρόμων μας
σαν εκείνου του Σαββάτου τον άστατο καιρό
ήλιος - σύννεφα - βροχή… και τώρα, καλό μου, τι;
Ανάμνηση, πολύτιμο κομμάτι ζωής!…

Πόσο απρόοπτα εισέβαλλες στον κόσμο μου
πόσο γρήγορα απομακρύνθηκες
αφήνοντας μονάχα τα χνάρια των φιλιών σου
και των ακροδαχτύλων σου το τρυφερό άγγιγμα!

Γέμισες την αγκαλιά, τη σκέψη, τα όνειρά μου
μοναχά για μια στιγμή κι αμέσως μετά έσβησες
σαν τη φλόγα του κεριού που φύσηξε τ’ αγέρι
σαν ηλιαχτίδα που ζήλεψαν τα σύννεφα την τόση ζεστασιά της
και βιάστηκαν να την κρύψουν.

Γεννήθηκες σαν ένα ανθάκι στο φούλι της αυλής μου,
ένα του Οκτώβρη βράδυ και μαράθηκες το άλλο πρωινό
σαν ζήλεψε η μέρα τ’ άρωμά σου,
καταδικάζοντάς σε με μιας νυχτιάς ζωή.

Πεφταστέρι ήσουν μα η ευχή μας δεν ολοκληρώθηκε!… τι κρίμα!…
Πάει χάθηκες!… Σβήστηκες!…
εκεί στο άπειρο του ουρανού μονοπάτι που χάραξε το όνειρο
και τσάκισε μονομιάς η πραγματικότητα!…
Σίφουνας πέρασες από τη ζωή μου
σεισμός που γκρέμισε ό,τι ετοιμόρροπο υπήρχε.

Κι ύστερα, καλό μου, τι;
Άφησες τα δικά σου συντρίμμια -πώς σου ήταν μπορετό;
Να σε γνωρίσω δε με άφησες, γιατί;
Όπως ήρθες, έτσι εχάθης… Αλήθεια υπήρξες, υπάρχεις;

Ηώς
(Ζευγολατιό Κορινθίας)

ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ Α' Πανελλήνιου Ποιητικού Διαγωνισμού

Ο Πρόεδρος και το Διοικητικό Συμβούλιο της Δημοτικής Κοινωφελούς Επιχείρησης Σκοπέλου (ΔΗ.Κ.Ε.Σ.) ευχαριστούν θερμά όλους τους ποιητές για τη συμμετοχή τους, καθώς επίσης την Επιτροπή Αξιολόγησης και όσους συνέβαλλαν στην καθιέρωση αυτού του θεσμού.

Ενημερώνουμε τους ποιητές ότι ο Δήμος Σκοπέλου διατίθεται να αναρτήσει τα ποιήματα που διακρίθηκαν στο παρόν blog. Όσοι από τους παρακάτω διακριθέντες επιθυμούν τη δημοσιοποίηση των ποιημάτων τους, παρακαλούμε όπως μας τα αποστείλουν σε ηλεκτρονική μορφή στο emaill: ds-mayor @ otenet.gr

1ο Βραβείο

■ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΑ ΡΑΠΤΗ (ΩΡΩΠΟΣ) "ΜΕΣΟΒΔΟΜΑΔΟ ΠΟΥ ΚΛΑΙΕΙ"

■ ΑΝΤΩΝΗΣ ΠΥΡΟΒΟΛΑΚΗΣ (ΧΑΝΙΑ) "ΛΥΚΟΦΩΣ"

■ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΑ ΡΑΠΤΗ  (ΩΡΩΠΟΣ ) "ΓΗ ΚΑΙ ΟΥΡΑΝΟΣ"

2ο Βραβείο

■ ΣΟΥΛΤΑΝΑ ΒΟΥΔΟΥΡΗ (ΚΟΖΑΝΗ) "ΑΝΟΙΞΙΑΤΙΚΟ ΠΕΠΛΟ"

■ ΣΠΥΡΙΔΩΝ ΣΙΑΜΟΣ (ΜΕΣΣΗΝΙΑ ) "Ο ΚΑΘΡΕΦΤΗΣ"

■ ΑΘΩΣ ΧΑΤΖΗΜΑΤΘΑΙΟΥ (ΚΥΠΡΟΣ ) "ΔΡΟΜΟΣ ΔΙΑΦΥΓΗΣ"

■ ΧΡΥΣΟΥΛΑ ΛΟΥΛΟΠΟΥΛΟΥ (ΚΑΡΔΙΤΣΑ ) "ΖΩ..."

3ο Βραβείο

■ ΑΝΤΩΝΗΣ ΠΥΡΟΒΟΛΑΚΗΣ (ΧΑΝΙΑ) "ΕΝΑ ΚΑΡΑΒΙ"

■ ΑΡΓΥΡΙΟΣ ΓΙΟΥΡΟΥΚΗΣ (ΛΑΡΙΣΑ) "ΦΛΕΓΟΜΕΝΟΣ"

■ ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΣΑΝΤΑΣ (ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ) "ΑΝΑΤΟΜΙΑ Τ’ ΟΥΡΑΝΟΥ"

■ ΝΟΠΗ ΧΑΤΖΗΙΓΝΑΤΙΑΔΟΥ (ΔΡΑΜΑ) "ΓΥΝΑΙΚΑ"

■ ΙΩΑΝΝΗΣ ΜΑΛΤΕΖΟΣ (ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥΠΟΛΗ) ΠΟΙΗΜΑ ΧΩΡΙΣ ΤΙΤΛΟ (Άλαλα λόγια...)

■ ΝΕΑΡΧΟΣ ΝΕΑΡΧΟΥ (ΚΥΠΡΟΣ) "ΣΤΟ ΓΡΗΓΟΡΗ ΑΥΞΕΝΤΙΟΥ"

■ ΑΝΘΗ ΠΑΡΑΛΗΚΑ (ΗΡΑΚΛΕΙΟ ΚΡΗΤΗΣ) "ΠΩΣ…"

■ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΠΑΥΛΙΚΙΑΝΗΣ (ΑΘΗΝΑ) "ΤΟ ΠΑΡΑΠΟΝΟ ΤΟΥ ΑΓΝΩΣΤΟΥ ΠΟΙΗΤΗ"

■ ΕΛΕΑΝΑ ΤΣΕΣΜΕΛΗ (ΠΕΡΑΜΑ) "ΑΓΑΠΗ !"

Έπαινος

■ ΕΥΤΥΧΙΑ ΚΑΛΦΑΚΗ (ΧΑΝΙΑ) "ΓΛΥΚΟΛΑΛΑ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΣΟΥ!"

■ ΘΩΜΑΣ ΜΑΚΡΗΣ (ΓΛΩΣΣΑ ΣΚΟΠΕΛΟΥ) "ΜΥΣΤΙΚΟ"

■ ΠΑΝΑΓΗΣ ΠΑΝΙΚΟΣ (ΚΥΠΡΟΣ) "ΟΛΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΟΥ"

■ ΜΑΡΙΑ ΠΑΧΙΤΗ (ΚΥΠΡΟΣ) "ΜΙΣΑΝΘΡΩΠΟΣ VS ΔΙΟΓΕΝΗΣ"

■ ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΠΕΛΕΚΑΝΑΚΗΣ (ΑΘΗΝΑ) "ΕΣΩΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΗ"

■ ΧΡΗΣΤΟΣ ΣΚΙΑΔΑΡΕΣΗΣ (ΑΘΗΝΑ) "ΚΑΙΣΑΡΙΑΝΗ 1944"

■ ΔΗΜΗΤΡΑ ΤΣΕΠΕΝΤΖΗ (ΚΟΡΙΝΘΙΑ) "ΑΝΕΚΠΛΗΡΩΤΟ ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΑ ΑΣΤΕΡΙΑ…"

■ ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΑΜΠΑΤΖΙΔΗΣ (ΠΑΤΡΑ) "ΤΟ ΜΟΝΟ ΤΑΞΙΔΙ ΜΟΥ"

Α' Πανελλήνιος Ποιητικός Διαγωνισμός "Καισάριος Δαπόντες"

Ο Δήμος Σκοπέλου και η Δημοτική Κοινωφελής Επιχείρηση προκηρύσσουν τον Α' Πανελλήνιο Ποιητικό Διαγωνισμό "Καισάριος Δαπόντες" στη μνήμη του σκοπελίτη ποιητή του 18ου αιώνα Καισαρίου Δαπόντε. Στόχος του διαγωνισμού η ανάδειξη του ταλέντου νέων δημιουργών.

Όροι Συμμετοχής :

■ Το θέμα του διαγωνισμού είναι ελεύθερο και οι στίχοι δεν θα πρέπει να ξεπερνούν τους τριάντα δύο (32).

■ Οι διαγωνιζόμενοι θα μπορούν να μετάσχουν με δύο ποιήματά τους.

■ Τα ποιήματα θα πρέπει να είναι ανέκδοτα και αδημοσίευτα και να υποβληθούν σε πέντε (5) δακτυλογραφημένα αντίγραφα υπογεγραμμένα μόνο με το ψευδώνυμο.

■ Τα αντίγραφα θα πρέπει να συνοδεύονται από σφραγισμένο φάκελο στον οποίο θα αναγράφεται το ψευδώνυμο και θα περιέχει τα πλήρη στοιχεία του διαγωνιζόμενου (ψευδώνυμο, όνομα, επώνυμο, ηλικία, διεύθυνση, επάγγελμα, αριθμό τηλεφώνου και e-mail, αν έχει.) Όλα μαζί θα πρέπει να ταχυδρομηθούν μέσα σε φάκελο, που στη θέση του ονόματος του αποστολέα θα φέρει μόνο το ψευδώνυμο του διαγωνιζόμενου.

■ Τα αντίγραφα δεν επιστρέφονται.

Η κρίση των ποιημάτων θα γίνει από πενταμελή Κριτική Επιτροπή την οποία αποτελούν οι :

1. Μαρία Δελίτσικου - Παπαχρήστου, φιλόλογος - συγγραφέας
2. Δημήτρης Νόλλας, λογοτέχνης
3. Μάρω Βουδούρογλου - Βλαχάκη, ποιήτρια
4. Σπυριδούλα Καρβέλη, δημοτική υπάλληλος
5. Παύλος Πολυχρονάκης, ποιητής

Τα αποτελέσματα θα ανακοινωθούν το τρίτο δεκαήμερο του Ιουλίου 2012. Θα απονεμηθούν κατά σειρά :

• 1ο Βραβείο σ' αυτούς που θα συγκεντρώσουν βαθμολογία από 90-100
• 2ο Βραβείο σ' αυτούς που θα συγκεντρώσουν βαθμολογία από 80-90
• 3ο Βραβείο σ' αυτούς που θα συγκεντρώσουν βαθμολογία από 70-80
• Έπαινοι σ' αυτούς που θα συγκεντρώσουν βαθμολογία από 60-70

Η απονομή των βραβείων θα γίνει σε ειδική εκδήλωση που θα διοργανωθεί από τον Δήμο Σκοπέλου το πρώτο δεκαήμερο του Σεπτέμβρη 2012, στη Σκόπελο, στο Παλιό Σκοπελίτικο Αρχοντικό. Οι έξι πρώτοι από τους βραβευμένους θα φιλοξενηθούν για ένα τριήμερο από τον Δήμο Σκοπέλου την περίοδο της εκδήλωσης απονομής. Τα βραβευμένα ποιήματα θα προταθούν για μελοποίηση.

Τα ποιήματα θα πρέπει να αποσταλούν μέχρι τις 10 Απριλίου 2012 στη διεύθυνση: ΔΗ.Κ.Ε. ΣΚΟΠΕΛΟΥ, 37003 ΣΚΟΠΕΛΟΣ, ΜΑΓΝΗΣΙΑΣ, υπ' όψιν του κ. ΛΑΓΟΥΔΑΚΗ ΓΕΩΡΓΙΟΥ, με την ένδειξη: ΓΙΑ ΤΟΝ ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟ ΠΟΙΗΣΗΣ «Καισάριος Δαπόντες». Πληροφορίες στο τηλέφωνο: 2424023220 - φαξ: 2424023523